Mutlu olmalı insan, gülümsemeli dünyaya, çevresine ve kendisine,

Ama ne yazık ki birçoğumuz gülümsemeyi unutuyoruz. Karşılaştığımız insanlar da bizi somurtmuş bir yüzle görünce bırakın gülümsemeyi güne aydın demeye bile çekiniyorlar.

Hepimizde var biraz bu somurtuk çehrelerden, ne görüyorsak da onu yansıtıyoruz.

Yaşlı bir teyzem vardı. Sözlerini sık sık anımsarım, “Dünya hep gülenin yanındadır, ağlayanın yanına gitmez” derdi. Biraz da ciddi ve prensipleri olan bir insandı. Zorla da olsa gülümsemeyi öğrenmek için zaman harcamıştı kendisine, bir zorluk, bir sıkıntı dile getirsen ÖNCE GÜLÜMSERDİ, Sonra cevap verirdi. Bu bana öyle güven verirdi ki, onun yanında kendimi rahat hissederdim. Bilirdim ki her konuya hem sıcak, içten ve hem de çözümcü yaklaşacak.

Şimdi içinizden sizi gülümsetecek bi anınızı düşünmenizi hatta o gülümseten anı hissetmenizi isteyeceğim.

Sizin aklınıza gelmediyse, ben bir tane anlatayım

Biz beş arkadaş Yaşadığımız yerden çıktık Bodrum’a tatile gittik orada birkaç günümüz geçtikten sonra yakındaki yerleri gezip görmeye karar verdik. Turgutreis’e gittik, çarşısını gezdik, hediyelikler aldık ve bizi kalacağımız yere ulaştıracak olan dolmuşa bindik yirmi dakika sonra ineceğimiz yeri belirterek dört arkadaşımız inip yolun karşısına geçtik, baktık diğer arkadaş hala gelmiyor, meğer dolmuşun otomatik olan kapısını kapatmaya çalışıyormuş, dolmuşun içinden biri “kapatmanıza gerek yok otomatiktir” dedikten sonra arkadaş güzel bir gülümseyiş yollayıp dolmuşdakilere iyi akşamlar dilemiş.

Her birimiz bu her gün yaşanabilecek gülümseten olaylara gülüp geçiyoruz. Sonra unutuyoruz, işte ben ara sıra bu şirin olayları tekrar zihnimde yaşatıp tekrar gülümsüyorum. Bazen de kendimi anlamsızca sıkkın hissettiğim zamanlarda aklıma geliyor. Gülümsemekten kendimi alamıyorum. Bakıyorum ki ruh halim değişmiş.

Kendinizi sıkkın mı hissediyorsunuz, sizi gülümseten kendi kendiliğinden ortaya çıkmış bu doğaçlama güldüren anları düşünün, size iyi gelecek..

Karanlık tarafa gitme; güneşler vardır.

Hz.Mevlana

Yeni hasat dönemine hazırlık olması için.

Varolmak ve varoluş amacına göre yaşamak için ayrıntıları es geçmek gerekecek.

Yıllar önce kararsız kaldığım bir zamanımdı. Arkadaşımla gündelik konularda konuşurken, hayata nasıl baktığımı karamsar gözümden görmezken

o bana nerede durduğumu gösterdi.

“İki seçeneğin var” dedi.

“Ya İYİ olmayı seçeceksin ya KÖTÜ olmayı”

“Kötü olmayı  bile bile tercih etmeyeceğini bilirim

O halde neden KARARSIZSIN.”

Ο

ALLAH’IM

Allah’ım seni görüyorum açan her çiçeğin morunda pembesinde

İlkbaharda ağaçların ton ton yeşilinde

Denizin o güzel mavisinde

Seni görüyorum gökyüzündeki bulutların şekillerinde

Güneşin ve ayın halesinde, görebildiğim tüm evrende

Sen gizlisin benim gözlerimde,

Allah’ım seni duyuyorum

Beni her sabah uyandıran

Kuşların bülbüllerin ötüşünde, okunan ezan sesinde,

Kulağımı kapattığımda cennet ırmağının gürültüsünde

İnşallah duyacağım hacıların lebbeykinde

Çünkü sen gizlisin benim bütün benliğimde

1991-Safiye ÖZÖĞRETMEN

Bodrum fotoğraflarına http:/picasaweb.google.com.tr/niluferwebfoto galerisinden ulaşabilirsiniz.
Bodrum gezisine Bodrum Kalesi ile devam ettik. Gerçekten özen gösterilmiş ve temiz düzenli bir müze. Kale’ye ilk girişimizde bazı el sanatları ustalarına rastladık. Bunlar el yazısı ustası, ressam, hediyelik eşya ustası ve cam sanatı ustası.

Cam sanatı ustasının yanından geçerken takı sevenlerden birkaçımız takılıverdik. Meğer camdan sadece birşey korumak ve mutfakta kullanmak dışında neler yapılıyormuş. Süs eşyaları, Bodrum’un simgesi amphoralar, bilhassa dikkatimizi çeken yüzükler.

Hepimiz üzerimizdeki kıyafetlere ve tarzımıza uyan renklerden birer tane aldık.

Cam ustasının yanından ayrılarak yukarıya kaleye doğru yürüdük. Öyle güzel bir düzenleme getirilmiş ki, yorulmak istemeyenler yeşil okları izliyor. Daha çok gezmek isteyenler ise kırmızı okları. Elbette tercih kırmızı oklar,

Kale yolunda M.Ö.14 ncü yüzyıllarda kullanılmış amphoralarla karşılaştık. Bodrum ve çevresinden elde edilen bu amphoralar Bodrum’un simgesi olmuş.

Bodrum kale gezimizde bir sonraki durağa gitmek üzere çıktığımızda kale bahçesinde özgürce gezinen tavus kuşları gördük.

Ankara’da hayvanat bahçesinin telli duvarları arkasında uzaktan gördüğümüz kuşların bir kol uzaklığında insanlardan kaçmadan yaşaması bize hem ilginç ve hem de keyifli geldi.

Bir hayvanın bile özgürlüğünün ne kadar güzel olduğunu, onu ve onu görenleri bile mutlu ettiğini anladım.

Kalenin güzel tavus kuşlarını sağ tarafta bırakıp

şöyle yorgunluğumuzu atmak için oturacak birşeyler aradı gözümüz. Bir kuş kafesini andıran yeşil parmaklıklı alanın içinde ayyıldızlı bir masa ve etrafında güzel sandalyeler gördük. Bir sanat eserini andıran sandalyer dökümden yapılmıştı. Yerlerinden kaldırmak zor olsa da dinlenmek için çok rahattılar.

gül desenli ayaklar ayyıldıza uzanıyor ve bir buket oluşturuyor. Sandalyenin sırt kısmında ise yine ayyıldız ve güller var. Çok hoş ve bir Türk için gurur verici bir görsellik..

kale burçlarından Bodrum’u görüntüledikten sonra kırmızı oklarımızı izleyerek dönmeye başladık.

maviden yeşile çalan bir kıyı ve denize düşmüş burçlar

Tam kaleden aşağıya doğru inmeyi düşünürken bir takı sergisine daha rastladım. Kale burçlarının içinde özgün, sıradışı, doğal, daha önceden görmediğim gümüş ve değerli taş panosu gördüm. Ankara’da arayıp bulamadığım fabrikasyon olmayan mercan takılar gözüme ilişti. Ordan ayrılmak istesem de ayrılamadım. Çok hoşuma giden bu takıları yapan hanımefendi ile bir müddet söyleştikten sonra çok uygun bir fiyata aldım. Artık Bodrum’u, kaleyi ve burçlardaki o güzel takıları sık hatırlayacağım. Şimdi Ankara’da bu takıları taktıkça ismini bile soramadan yanından ayrıldığım kendi takılarına kendi ışık veren insanı arkamda bırakıp, kalenin kapanıs saati olan 19.00′da koşarak arkadaşlarıma yetiştiğimi, Bodrumun güzel insanını ve beni mutlu eden anları saklayacağım bu mercanlarla birlikte takı kutumda.

Bodrum gezimizin son günü Bodrum’da bir kahve evinde kahvelerimizi yudumlarken Türk Müziği sanatçısı Zeki Müren’in de burada yaşadığını ve evinin müzeye dönüştürüldüğünü konuştuk. Keşke gidebilseydik derken. Karşı Kahve evinin önüde oturan sonrada Bodrum’un yerlisi olduğunu öğrendiğimiz bir beyefendiye sormak gereği duyduk. Kendisi işlerini bırakıp bizi alıp Zeki Müren’in müze evine götürdü.

Buraya kadar gelip de bu evi görmeden gitmek yerine böyle bir şekilde müzeye gelmek bizi mutlu etti.

Üç katlı Bodrum evinin her köşesi sanatçının hayattayken kullandığı şekilde bırakılmış, yalnız duvarlar fotoğrafları ile süslenmişti.

Güzel sanatlar mezunu olan sanatçının kendi yaptığı ebru ve hasır desenler bir odanın tamamını dolduruyordu.

Konserlerinde giydiği giysiler,

sanatçının çıkardığı plaklar,

ve hayattayken kullandığı arabası da

evinin bahçesinde sergileniyor.

Bodrum’a Allah’a ısmarladık derken sahip olduğumuz Yurdumuzun birçok güzelliklerinin yanında, birçok güzel insanı da yetiştirdiğini ve onların birbirlerine değer veren, saygı duyan bir kültür bütününü koruyup paylaştıklarını gördük.

Hoşçakalın.

(Yüreğinin Götürdüğü Yere Git Kitabından-Susanna Tamaro)