Mutlu olmalı insan, gülümsemeli dünyaya, çevresine ve kendisine,
Ama ne yazık ki birçoğumuz gülümsemeyi unutuyoruz. Karşılaştığımız insanlar da bizi somurtmuş bir yüzle görünce bırakın gülümsemeyi güne aydın demeye bile çekiniyorlar.
Hepimizde var biraz bu somurtuk çehrelerden, ne görüyorsak da onu yansıtıyoruz.
Yaşlı bir teyzem vardı. Sözlerini sık sık anımsarım, “Dünya hep gülenin yanındadır, ağlayanın yanına gitmez” derdi. Biraz da ciddi ve prensipleri olan bir insandı. Zorla da olsa gülümsemeyi öğrenmek için zaman harcamıştı kendisine, bir zorluk, bir sıkıntı dile getirsen ÖNCE GÜLÜMSERDİ, Sonra cevap verirdi. Bu bana öyle güven verirdi ki, onun yanında kendimi rahat hissederdim. Bilirdim ki her konuya hem sıcak, içten ve hem de çözümcü yaklaşacak.
Şimdi içinizden sizi gülümsetecek bi anınızı düşünmenizi hatta o gülümseten anı hissetmenizi isteyeceğim.
Sizin aklınıza gelmediyse, ben bir tane anlatayım
Biz beş arkadaş Yaşadığımız yerden çıktık Bodrum’a tatile gittik orada birkaç günümüz geçtikten sonra yakındaki yerleri gezip görmeye karar verdik. Turgutreis’e gittik, çarşısını gezdik, hediyelikler aldık ve bizi kalacağımız yere ulaştıracak olan dolmuşa bindik yirmi dakika sonra ineceğimiz yeri belirterek dört arkadaşımız inip yolun karşısına geçtik, baktık diğer arkadaş hala gelmiyor, meğer dolmuşun otomatik olan kapısını kapatmaya çalışıyormuş, dolmuşun içinden biri “kapatmanıza gerek yok otomatiktir” dedikten sonra arkadaş güzel bir gülümseyiş yollayıp dolmuşdakilere iyi akşamlar dilemiş.
Her birimiz bu her gün yaşanabilecek gülümseten olaylara gülüp geçiyoruz. Sonra unutuyoruz, işte ben ara sıra bu şirin olayları tekrar zihnimde yaşatıp tekrar gülümsüyorum. Bazen de kendimi anlamsızca sıkkın hissettiğim zamanlarda aklıma geliyor. Gülümsemekten kendimi alamıyorum. Bakıyorum ki ruh halim değişmiş.
Kendinizi sıkkın mı hissediyorsunuz, sizi gülümseten kendi kendiliğinden ortaya çıkmış bu doğaçlama güldüren anları düşünün, size iyi gelecek..
